Alle berichten van Dorothee Beens

CNTNT

Doe lekker zelf loyaal! 

Ze zag eruit alsof ze moest poepen, met een zucht liet ze haar adem ontsnappen en keek me vertwijfeld aan. Het was duidelijk dat ze advies van me wilde.

Ze was al jaren klant bij iemand. Nu had ze een plan en erover gesproken met een ander, bij wie ze een goed gevoel had. Kon ze het wel maken om weg te gaan? Natuurlijk alleen voor deze opdracht, want ze was verder best tevreden, maar voor dit specifieke geval wilde ze het liefst overstappen. 

Diezelfde week sprak ik een collega-ondernemer met wie ik leuk had samengewerkt. We bespraken een opdracht van haar. Het ging om een paar uurtjes per maand, ze werd er niet echt blij van, maar er was niemand binnen het bedrijf die kon wat zij deed. 

Die paar uurtjes voelden als een molensteen om haar nek. Ik vroeg haar hoe het zou zijn wanneer het klaar was. Ze begon helemaal te stralen. Het enige wat ik dacht was: 

Wat doe jij jezelf toch aan?

En ik dacht ineens: hey, dat doe ik zelf ook. Die leuke klant met wie ik het goed kan vinden en voor wie ik graag een paar stappen extra zet. De vraag of ik hem “even” ergens mee uit de brand kan helpen, is nooit een kleine vraag. Voor ik het weet ben ik hard bezig mijn klant te helpen een succes te maken van zijn training. En het daagde me: Wat ik factureer en wat ik gratis weggeef is dan niet meer in verhouding.

Deze vrouwen gaan vanuit verbinding de samenwerking aan. Ze gunnen de ander wat en zijn loyaal naar de ander. Dat is mooi om te zien. Loyaliteit is een groot goed. Totdat ik me realiseerde:

Wij zijn dan niet loyaal aan onszelf.

En dat is niet handig. Uit angst de ander te kort te doen, schieten we naar de andere kant, waarbij we onszelf te kort doen.

Het eerste contact heb ik geadviseerd om vanuit positiviteit te bespreken waar ze tevreden over is en wat ze elders belegt. Dan behoud je een prima klantrelatie.

Het tweede contact heeft de vraag beantwoord wanneer het voor haar oké was om weg te gaan. Het moment dat ze noemde gaf haar rust, ook al was dat nog een aantal maanden ver weg. De kracht om het besluit te nemen én dit bespreekbaar te maken is beter dan oneindig aanmodderen met dit gevoel. 

Ik ben zelf ook het gesprek aangegaan met mijn klant. Ik denk na onder welke voorwaarden ik mee kan helpen zijn business op te bouwen zonder dat ik mijn business weggeef. Hij is ondernemer en begrijpt waar ik het over heb. Loyaliteit is een mooi iets, zolang we het ook maar aan onszelf zijn. 

CNTNT

Staat er opeens een naakte man voor mijn deur

Twee keer knipperde ik met mijn ogen. Ik zag het goed, er stond een naakte man bij mij op de stoep.

Ik vroeg hem naar zijn naam. Hij stelde zich voor als De Keizer, Karel de Keizer. Inderdaad, wij hadden nu een afspraak. Hij was een joviale kerel. Zo’n man met wie je heel snel een leuk gesprek hebt.

Ik vergat bijna dat hij geen kleren aan had

Binnen bleek dat hij een grote droom had. Hij wilde mensen inspireren, mensen raken, hij wilde volle zalen trekken. Hij gesticuleerde met zijn handen, grote gebaren waarbij ik hem zag stralen, met een smile van oor tot oor.

Geestdriftig vertelde hij zijn verhaal, wat vooral ging over succes, veel geld verdienen en impact maken. Misschien ging het ook over beleving. Mensen gingen enthousiast weg en praatten dagen na over wat hij te vertellen had. Hij noemde een aantal namen, zijn grote voorbeelden, mensen die voor volle zalen spraken.

Aanvankelijk was ik bereid naar hem te luisteren. Hij was zo’n natuurlijke spreker en had een grote gunfactor. Maar als ik doorvroeg waarmee hij dan wilde inspireren en impact maken, kwam hij niet veel verder dan succes en groot dromen, denken en doen. Hij bleef vertellen over energie losmaken bij grote groepen.

Eigenlijk had zijn verhaal niet zoveel om het lijf

‘Hoe zorg jij er straks voor dat anderen groot gaan denken en doen?’ vroeg ik hem. Hij keek me met grote ogen aan en zei lief: ‘Daar heb ik jou toch voor. Jij moet mij helpen met een interessant programma. Met jouw hulp willen mensen komen.’

Ik vertelde Karel dat ik precies andersom werk. De mensen die hij als voorbeeld noemde, begonnen met een verhaal waarin ze werkelijk geloofden en wat ze in de wereld wilden zetten. Hun idee was zo aansprekend dat daardoor de manier waarop ze het vertellen belangrijk werd. En bij dat laatste kon ik Karel helpen, een programma ontwikkelen met werkvormen die zijn verhaal zouden ondersteunen. 

Wat was dan zijn unieke verhaal

Zijn eigen verhaal bleek helemaal niet over succes en grote dromen najagen te gaan. Zijn verhaal ging over de zoektocht die hij aflegde. Een ontdekkingstocht waarin hij lessen had geleerd om dingen anders te doen. 

We maakten de afspraak dat als hij duidelijk heeft waarmee hij mensen kan helpen, we samen gaan kijken wat dan de beste werkvorm is. Misschien is dat een challenge. Of schrijft hij zijn verhaal in een boek. Of blijkt spreken voor een grote zaal nog steeds zijn droom. Niet vanwege de afmeting van de zaal, maar vanuit de impact die hij wil hebben op de mensen die er zijn. En daar wil ik hem dan graag bij helpen.  

CNTNT

Je moet er wel wat voor over hebben!

Ze staat voor mijn bureau, met afhangende schoudertjes en een gezicht alsof ze er de last van de wereld op draagt. Een diepe zucht. ‘Nou, dan ga ik maar.’ Mijn dochter gaat voor het eerst haar krantenwijk lopen. Ik zie haar nog gaan. 

Alles was weerstand

Zo gelukkig als ze was toen ze hoorde dat ze was aangenomen als krantenbezorger, zo ongelukkig werd ze toen ze het werk moest uitvoeren.  De kranten moesten uiterlijk vrijdag bezorgd worden. Op maandag begon het geklaag al. Ze deed er dan natuurlijk woensdag, donderdag én vrijdag over om de krant te bezorgen. Alles in haar was weerstand. En dan te bedenken dat het toen zomer was.

Hard werken of in ellende werken

Laat ik het maar gelijk bekennen. Ik vond daar wat van. Ik vond dat ze niet zo moest zeuren. Ik vond dat ze eigenlijk een verwend nest was. Ik vond dat ze best wat mocht doen voor haar geld. En dat geld verdienen niet altijd even makkelijk hoeft te gaan. Totdat ik met een vriendin sprak en het inzicht kreeg dat er een groot verschil is tussen hard werken en in ellende werken. Omdat ik vroeger zelf altijd alles aanpakte om geld te verdienen, wilde dat natuurlijk niet zeggen dat mijn kind hetzelfde moest doen. Sterker nog, juist omdat ik dat vroeger wel deed, heb ik heel veel uren doorgebracht  die ik helemaal niet leuk vond. 

Blijf dicht bij jezelf

Mijn dochter liet mij zien dat het het waard is om dicht bij jezelf te blijven. Ik realiseerde mij dat dit precies de reden was dat ik een aantal jaar geleden voor het ondernemerschap koos. Een comfortabele baan verlaten betekende financieel een flinke stap achteruit. Maar ik was ook blij dat ik mijn creativiteit kwijt kon en aan de slag ging met mijn ideeën. Geld is nooit een goede drijfveer voor werk.  Als je je echte drijfveer pakt als ondernemer, dan komt het geld vanzelf. 

De wereld zit vol leuke klanten

Het is zo tof om te zien dat mijn dochter inmiddels een andere baan heeft. In een restaurant en man, wat moet ze daar hard werken. Wat groeit ze in leiderschap en wat zie ik haar genieten.  Dat geldt ook voor haar moeder. Ik heb inmiddels zo veel werk dat ik mijn vrije tijd in de gaten moet houden.
Bij een nieuwe opdracht denk ik vaak terug aan hoe mijn dochter voor mijn bureau stond. Als ik me voel zoals zij er toen uitzag, dan bedank ik van harte. De wereld zit vol leuke klanten. En ik heb maar één leven!

CNTNT

Je kunt het toch nooit goed doen

Met een voldaan gevoel neem ik afscheid van de deelnemers aan mijn workshop. Er was hard gewerkt, er waren nieuwe inzichten opgedaan en ze hadden genoeg ideeën om zelf aan de slag te gaan. Na de laatste bedankjes, gedagjes en van een enkeling een welgemeende kus op mijn wang sluit ik de deur.

Me-time

Nu was het voor mij tijd om te leren. Ik had de deelnemers mondeling gevraagd naar hun leeropbrengst, dat helpt hen verworven inzichten op te slaan in het langetermijngeheugen. En geeft mij weer waardevolle informatie wat deelnemers belangrijk vinden. Daarboven op vraag ik iedereen een schriftelijke evaluatie te doen en tips voor verbetering. Op het tafeltje lagen de evaluatieformulieren al te wachten.

Serieus?!?

Mijn gevoel kwam aardig overeen met de feedback van de deelnemers. Tot ik het laatste formulier las: Er was alleen ongezond snoep. Ik keek nog een keer, het stond er echt. Ik had inderdaad koekjes, maar toch ook pure chocola en dadels neergezet? Normaal weet ik feedback om te zetten in een cadeau om van te leren. Nu vond ik het zo oneerlijk, want in de uitnodiging stond expliciet dat dieetwensen doorgegeven konden worden. Omdat het me niet losliet, zat er maar 1 ding op.

Breder kijken  

Ik nam nog eens contact op met de dame die me de feedback had gegeven. Als kok wist ze me interessante dingen te vertellen over suikers, energie en concentratie. Ik bleef maar doorvragen en toen keek ze me aan en gaf me het mooiste compliment ooit: “Dit was de enige tip was die ik kon bedenken. Realiseer jij je wel hoe goed jouw workshop dus in elkaar zit?” Boing..! Vanuit mijn perfectionisme labelde ik het voorval als falen, terwijl ze me een prachtig cadeau gaf. Wees dus dankbaar als mensen alleen nog tips kunnen geven op details, dit betekent dat jouw workshop dik in orde is.

De workshop uit deze blog is de Grow & Glow waarin ik je in 1 ochtend leer wat de 5 belangrijkste punten voor het ontwikkelen en geven van een workshop zijn. 

CNTNT

Klantgericht is geen synoniem van Assepoester

Bij Assepoester kreeg je waar voor je geld. Iedereen was dan ook erg blij met haar. Ze had haar training keurig op orde, lekkere lunch, alles was tot in de puntjes verzorgd. En de nazorg na afloop, in 1 woord ge-wel-dig! Want Assepoester rustte niet voordat alle deelnemers hun leerdoelen hadden bereikt.

To the rescue

Assepoester was dan ook op een missie en daar liet ze zich niet vanaf brengen. Met die gedrevenheid stimuleerde ze haar klanten om het beste uit zichzelf te halen. En ach, ze had het er graag voor over als dat betekende dat ze dan nog een extra uurtje bezig was. Of meer. De dankbaarheid die ze dan kreeg was onbetaalbaar. Ze ging er prat op dat ze maatwerk leverde en paste graag haar aanbod aan naar de individuele wensen.

Wallen tot op haar glazen muiltje 

Als ik vraag hoe het met haar gaat, slaakt ze een diepe zucht. Ze is moe. Ze houdt van aanpakken, maar ze heeft het gevoel dat ze nooit klaar is. En ze maakt zich zorgen, omdat haar omzet achter blijft. Op de één of andere manier komt ze er niet aan toe om haar marketing goed op poten te zetten. Ook het bezoeken van netwerken schiet erbij in. Terwijl beide nodig zijn om nieuwe klanten aan te trekken. Waar moet ze de tijd vandaan halen? Er is altijd nog wel een klant die teruggebeld moet worden, een training die ze passend moet maken, of iets uit te zoeken voor een deelnemer.

Paal en perk 

Samen met Assepoester kijk ik naar haar inzet en wat dat voor de klant oplevert. En voor haar bedrijf. Ze schrikt als ze ziet hoeveel extra uren ze besteedt aan individuele begeleiding, terwijl ze een groepsaanbod verkoopt. Samen kijken we hoe zij grenzen kan stellen. Naar de deelnemers, maar vooral naar haarzelf. Haar gedrevenheid om anderen verder te helpen, is haar grootste valkuil en tegelijkertijd haar grootste kracht.

Je hebt veel kennis en wil dat graag delen. En ook echt waarde toevoegen, en daar is niks mis mee. Deze waarde kun je alleen blijven leveren (en hier komt een cliché) als je goed voor jezelf zorgt. Dat betekent je eigen grenzen bewaken. Hier een aantal tips om niet in de valkuil van Assepoester te lopen:

In mijn training Group@Work leer ik je hoe je jouw kennis omzet naar een aansprekend aanbod en hoe je deze kunt onderverdelen in verschillende soorten workshops en trainingen.

CNTNT

Succesvol ben je alleen als je precies doet waar je zin in hebt

Een uitnodiging om samen met 15 anderen een ochtend aan de slag te gaan met persoonlijk leiderschap in het ondernemen “Op een manier dat zorgt dat je je bedrijfsdoelen wél haalt”. Ik ga er eens goed voor zitten, de spreker belooft er een interactieve happening van te maken. Hij begint te vertellen over zijn overstap van het leger naar trainer en coach. Vol geestdrift vertelt hij wat hij daarvoor allemaal heeft gedaan. Naadloos brengt hij onze focus op het schriftje wat voor ons ligt, vol met opdrachten en prikkelende vragen.

Spaansbenauwd

We worden uitgedaagd om op te schrijven wat we niet doen, terwijl we diep van binnen weten dat het eigenlijk wel goed voor je zou zijn. Als een volleerd sergeant leidt hij ons met ijzeren discipline. Noem een doel, en hij vertelt ons wat we moeten doen. Een aantal mensen zie ik energiek alles inhaleren wat hij zegt. Ik snap dat er veel moet gebeuren voor een succesvol bedrijf, maar ik krijg het daarentegen knap benauwd. Niet te zeggen spaansbenauwd. Ieder excuus wat wordt aangedragen waarom we dat nog niet doen wordt vakkundig neergesabeld. Keer op keer hoor ik wat ik moet. En dan hoor ik mijn puberzoon in mijn hoofd zijn geliefde uitspraak brommen:

“Niks moet, behalve poepen!”

Ik kan maar net een giechel onderdrukken en merk dat ik weer rustig kan ademen. Persoonlijk leiderschap gaat voor mij helemaal niet over ijzeren discipline en actielijstjes, maar over dichtbij mezelf blijven. En dat betekent niet dat ik geen uitdagende doelen durf te stellen. Maar als ik merk dat ik er geen stap voor wil zetten, blijf ik stilstaan. Letterlijk, maar vooral ook heel bewust. Ik check of mijn doel nog klopt, of het me misschien is opgelegd, of er iets anders is wat me tegenhoudt. En als ik het doel opnieuw vaststel, onderzoek ik wat er nodig is om het te bereiken. En maak ik een keuze wat ik wel en niet ga doen.

Marionet

Als ik iets moet, dan lijkt het alsof ik geen keus heb. Alsof ik een marionet ben die aan touwtjes vastzit die een ander in handen heeft. Persoonlijk leiderschap is dingen doen vanuit een bewuste keuze. En dan doe ik het dus wel, met plezier en vol energie. Ja, zelfs de administratie voor mijn bedrijf ;-). Ik heb tenslotte zelf gekozen voor mijn bedrijf, en ik heb er ook voor gekozen om dat op een legale manier te doen. Dat betekent dat ik een gedegen administratie nodig heb. Ik heb er trouwens ook voor gekozen om een deel uit te besteden. Want hé, delegeren is tenslotte ook een vorm van leiderschap.

Merk je dat jij veel moet van jezelf? Of dat je veel energie kwijt bent in je ondernemerschap of in de klussen van je bedrijf? Ik organiseer maandelijkse Flowsessies om hiermee aan de slag te gaan. En de flow te houden in je energie, je leiderschap en je onderneming. Bel of mail me bij interesse.  
CNTNT

Laat je niet uitbuiten als trainer

Dansend kwam ze binnen, vergezeld door een eekhoorn, een roodborstje, twee wasbeertjes en een konijntje. Ze had de neiging om te zingen als het spannend werd, maar na een half uurtje had ik een aardig beeld wat Sneeuwwitje van me wilde.

Kost en inwoning

Na problemen thuis stond ze er opeens alleen voor. Ze ontmoette een paar dwergen die haar werk gaven in ruil voor kost en inwoning. Inmiddels had ze het 8-koppige huishouden goed onder controle. Met hard werken lukte het haar om de stapels was weg te werken, iedere avond een lekker maaltijd op tafel te zetten en het huis stofvrij te houden. Ze kreeg vaak de vraag om ook andere huizen schoon te maken, maar de dwergen wilden haar niet kwijt. Zij hadden bedacht dat Sneeuwwitje het anderen kon leren, ze kreeg er zelfs wat geld voor van de dwergen! De eerste groep was een groot succes, dat trainen lag haar wel. Ze wilde samen met mij onderzoeken wat voor soort trainingen ze nog meer kon geven.

De grote P-vraag

Binnen een paar weken hadden we duidelijk met wat voor soort prinsessen Sneeuwwitje het liefste wilde werken, had ze leerdoelen geformuleerd en hoe ze afwisselende werkvormen kon bedenken. En toen kwam de grote P-vraag: ‘Welke prijs kan ik vragen voor deze training?’ Ik vroeg haar wat de vorige training kostte. Ze bekende dat ze dat niet wist. De dwergen hadden alles geregeld en haar 250 dukaten gegeven. Ik gaf haar de opdracht om eens op onderzoek uit te gaan.

Stampvoetend

De volgende dag stond Sneeuwwitje briesend voor de deur. Het bleek dat de dwergen voor de training 350 dukaten hadden gevraagd. Per deelnemer. En zij had al het werk gedaan! Toen het stof weer was opgetrokken zag ze de positieve kant ervan in. Er lag voor haar een mogelijkheid om een goede prijs te vragen voor haar werk waardoor ze minder afhankelijk werd van de dwergen. Ook erkende ze dat de dwergen wel alle deelnemers hadden geworven en alle administratieve rompslomp op zich hadden genomen. Maar we waren het wel over eens, dat Sneeuwwitje bij een volgende opdracht wat steviger zou gaan onderhandelen.

 

Als trainer kan het handig zijn om voor een opdrachtgever te werken. Je hoeft je niet druk te maken over de werving, de locatie en de administratie. Hierdoor kun jij je richten op hetgeen jij het beste kunt: je vakgebied. Voor een lange en goede samenwerking is belangrijk om elkaars input naar waarde te schatten en hiernaar te handelen.

In deze blog gebruik ik een metafoor om kennis over te dragen. In mijn training Group@Work leer ik je hoe je op een creatieve en speelse manier werkvormen bedenkt voor jouw workshop of training. 
CNTNT

Stralen als een oud wijf

 

Als meisje kon ik uren kijken naar mijn moeder als ze zich zat op te tutten. Al die potjes, kwastjes en kleurtjes hadden een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij. Heel soms mocht ik ook een beetje crème op mijn handen doen.

Zelluf doen

Tegen de tijd dat ik 15 was, had ik een flinke collectie aan smeerseltjes. Om nog enigszins grip te hebben op al die rode en witte vlekjes *kucht*. Het ene middeltje nog agressiever dan het andere met als enige resultaat grote, rode vlekken in mijn gezicht. En branden dat het deed..! Uiteindelijk op advies naar een schoonheidsspecialiste gegaan. Ik zie haar nog voor me; hoofdschuddend mijn huid bestuderend, verbaasd over zoveel onwetendheid. Of niemand me ooit had verteld dat het door elkaar gebruiken van 2 verschillende merken allergische reacties kan geven? Niet dus.

Een tijd van komen

Ik gaf me over aan haar deskundige handen, maakte braaf gebruik van haar middeltjes en het wonder geschiedde. Een rustige en egale huid. En toen zij na tig jaren aangaf van haar pensioen en kleinkinderen te gaan genieten, moest ik dus op zoek naar een ‘nieuwe Yvonne’. Ik vertrok met genoeg voorraad voor een jaar, een vervanger kwam er niet. Zoveel jaren wijzer, dus ik wist best wat goed was voor mijn huid. Twee merken, verschillende soorten en een geïrriteerde huid verder was ik weer terug bij af. Vette huid, droge huid, moisturizing, masker of toch een peeling, ik wist me geen raad.

Gefeliciteerd!

Tot mijn nicht me voor mijn verjaardag een beautybon gaf. En bij zo’n bon vragen ze altijd voor wie het bestemd is, zodat ze er de goede monstertjes bij kunnen doen. Zat er een crème bij voor de verouderde huid! Nou ja, dat was natuurlijk een foutje. Maar omdat weggooien zonde is, toch maar een keer gebruikt. En laat ik spontaan een zachte huid hebben. Zo’n perzikhuidje. Ik moest wel even slikken bij de gedachte dat ik dan toch echt een oud wijf aan het worden was. Maar hé… wel een stralende, hè?

Door vast te houden aan het oude (…), miste ik de mogelijkheden. Een ander mee laten kijken, kan pijnlijk zijn. Maar zo waardevol om je verder te ontwikkelen, zowel zakelijk als persoonlijk.

CNTNT

Waarom jouw voornemens gedoemd zijn te mislukken.

Het begin van het nieuwe jaar voelt voor mij als een onbeschreven blad. Als een schrift dat ik voor de eerste keer opensla en wat nog heerlijk kraakt in zijn voegen.

Onbegrensde mogelijkheden

Ik kan het vullen met… Ja, eigenlijk met alles wat er maar in me opkomt. Gedachtes die ik niet wil vergeten. Of met mooie quotes die ik tegenkom. Prille ideeën die nog moeten rijpen. De eerste zinnen staan er dan ook in mijn mooiste handschrift. Deze keer houd ik het wel overzichtelijk en netjes.

Oeps…

Tot ik mijn eerste schrijffout maak, daar baal ik geweldig van. Hoe kan ik dat nou wegpoetsen? Ik trek er een ferme streeep streep door, maar ik blijf de spelfout zien. Dan maar kruisjes over het hele woord. Toch blijft mijn oog afdwalen naar de grote vlek op de pagina. Ik baal en ga over op de Tipp-Ex. Het wordt er niet mooier op. Ik baal nog wat meer. En bij een volgende vergissing reageer ik al bijna onverschillig en kras ik er simpelweg doorheen. En hoe verder ik kom, hoe slordiger ik met het schriftje omga. Het is toch al mislukt. Tot ik zie wat er op de volgende bladzijde staat.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen.

Niks. He-le-maal niks. En op dat moment realiseer ik me dat ik een keuze heb. Of ik beschouw het hele schrift als verloren, of ik zie elke bladzijde als een nieuwe mogelijkheid om het nog eens te proberen. En dat is precies mijn voornemen voor 2017. Niet alleen 1 januari, maar net zo goed 1 februari, 3 maart, of 15 juli is een mooie datum om te werken aan wat ik graag wil realiseren dit komende jaar. Dus heb je al langer de wens om je kennis te delen met anderen en lukt het niet gelijk in januari? Weet dan dat er nog 11 andere maanden zijn om een prachtige workshop te bedenken.

CNTNT

Ik heb een tattoo op mijn bil

Bij het ontwikkelen van een training denk ik altijd heel hard na over wat ik ga brengen. Over de onderwerpen, de werkvormen, een ludieke invalshoek. Ik duik de boeken in, struin het internet af, lees vakliteratuur zodat ik zeker weet dat de inhoud interessant is.

Ademloos

Want als de inhoud interessant is, blijft iedereen ademloos luisteren. Er is ruimte voor discussie. Er is rust om een stelling goed uit te diepen door het van verschillende kanten te bekijken. Allemaal nodig om niet alleen de kennis over te brengen, maar om te zorgen dat de deelnemers weten wat ze met al die informatie kunnen.

Geroezemoes

Maar op de 1 of andere manier werden mijn trainingen zo interactief dat iedereen met elkaar in gesprek ging. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Ik genoot van het enthousiasme, maar ik was ondertussen wel de leiding kwijt. Heel voorzichtig zei ik dan: “Eh… mensen?”. Omdat iedereen zo druk in gesprek bleef, liet ik dan maar een kuchje horen. Ik kon hier toch niet gaan schreeuwen? Een harder kuchje dan. Geen effect. Ik vroeg me af hoe ik op een beheerste manier me kon laten horen. En ik zei het eerste wat er in me opkwam.

Doe eens gek!

Ik zei heel rustig dat ik een tattoo op mijn bil had. Er kwam gelijk een reactie: “Huh?!?”, gevolgd door een schaterlach. De rest van de deelnemers wilde natuurlijk weten wat er aan de hand was. De focus was weer op mij en ik had de leiding weer terug. Zonder te schreeuwen. Ik had namelijk gebruik gemaakt van ons brein.

We hebben namelijk een interne ‘spamfilter’ die informatie selecteert. En alleen als het spannend, dreigend, buitengewoon of nieuw is, kom je door die spamfilter heen. Zorg voor voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden. Niet alleen in je programma, maar ook de manier waarop je dat doet.